داستان عاشقی و آهنگهای خوانندگان (ستار،داریوش،اندی،معین،هایده،گوگوش،ابی،عارف)
 
به قول عارف:"یه روز دو تا چشم سیاه اومد تو سرنوشتم... عاشق شدم رو قلب خود اسم اونو نوشتم" .  دیوانه وار رفتم پی اون دو تا چشم سیاه، ولی متاسفانه من رو تحویل نمی گرفت. دوستم ستار رو دیدم ، بهم گفت برو بهش بگو: "... چرا تو جلوه سازه ای؟ بهار من نمیشوی؟  چه بوده آن گناه من، که یار من نمیشوی؟..." . یه کم خوشش اومد اما هنوز منو به بازی می گرفت . یکی از بهترین رفقام داریوش رو دیدم ، گفت برو اینو بهش بگو>>" کوه و میذارم رو دوشم، رخت هر جنگو میپوشم، موج و از دریا می گیرم، شیره ی سنگو میدوشم... اگه چشمات بگن آره، هیچ کدوم کاری نداره" .خلاصه بعد از این همه تلاش چشماش گفتن آره و منو قبول کرد.خیلی کیف داشت، دنیا به کامم بود. از قول اندی بهش می گفتم که:" اگه باشی تاجی بر سر، یا که از ذره ای کمتر، دل من داغ تو داره، تا ابد تا روز آخر، نه فقط عاشقت هستم، مرحمی رو قلب خستم، این تویی که می پرستم، سرسپرده ی تو هستم..." . خلاصه مدتی به خوشی گذشت و به قول دوستم معین:"... اما پس از اون آشنایی، از گرد راه اومد جدایی... رفتی و چشم به رام گذاشتی، تو این قفس تنهام گذاشتی..." ، آره، معین درست می گه ، رفت و منو چشم به راه گذاشت، در حالی که من در اوج عشق بودم. عقلم دیگه کار نمیکرد. معین گفت برو بهش بگو:" من که عمرم را به پایت ریختم، زندگی ها را به پایت ریختم، من که با خوب و بد تو ساختم، آبرویم را به خاک انداختم...دیگر چه خواهی؟..." .

 اما اون منو مثل یه آدامس مصرف شده که دیگر طعمی نداره بیرون انداخت. دیگه زندگی واسم معنا نداشت. یه نامه براش فرستادم و توی اون از قول هایده، دوست قدیمیم نوشتم:" تا به تو تکیه کردم، پشتمو خالی کردی، تو رسم دل شکستنو، بد جوری حالی کردی...". در حالی که داشتم با یاد و خاطرات روزای خوب گذشته افسوس می خوردم اندی رو دیدم که بهم گفت:" حیف که اون روزای خوب خیلی زود تموم شدن، با یه چشم به هم زدن همشون ویرون شدن..." . در اوج سر در گمی دوست خوبم گوگوش رو دیدم، گفت برو و اینجوری ازش خواهش کن:" ... کمکم کن، کمکم کن، نذار اینجا بمونم تا بپوسم... کمکم کن،کمکم کن، نذار اینجا لب مرگو ببوسم..." . اما اون به التماس های من خندید و رفت. دیگه چاره ای نداشتم. از خود بیخود شدم و رفتم در خونشون و از قول معین این گونه فریاد زدم:" در جان عاشق من، شوق جدا شدن نیست...خو کرده ی قفس را میل رها شدن نیست" . در حالی که هنوز کمی امید داشتم که برگرده داریوش رو دیدم که بسیار قاطع بهم گفت:" اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد...تا قیامت دل من گریه می خواد..." با این حرف داریوش دیگه نا امید شدم. یه شب رفتم پیش ابی، واسم داستان یه برج عاشق رو گفت و آتیشم زد:"...باد و بارون که تموم شد اون پرنده پر کشید، التماس و اشتیاق و ته چشم برج ندید..." آره، راست می گفت. یاد یکی از حرفای ستار افتادم که می گفت:"...اما خیلی دیر دونستم ،تو فقط عروسکی...کور و کر بازیچه ی باد مثل یک بادبادکی، دل سپردن به عروسک منو گم کرد تو خودم،تو رو خیلی دیر شناختم، وقتی که تموم شدم" . رفتم پیش داریوش، نصیحتم کرد:" دل من دیگه خطا نکن، با غریبه ها وفا نکن..." . بعدشم یه نامه نوشت تا بهش بدم:" عاقبت ظلم تو رو یه روز تلافی میکنم، اشکامو پاک می کنم با دل تبانی می کنم...اگه اون روز برسه منم برات ناز میکنم، با غم و غصه و دردم تو رو دمساز میکنم" . بعد از گذشتن چند ماه تو خیابون دیدمش و از قول ویگن گفتم:"...دیگه نیستی اونی که واسش میمردم یه روزی...پشیمونم که چرا دل به تو دادم یه روزی..." . و حالا هم به این آهنگه هایده گوش میدم که میگه:" خوردم قسم تا بعد از این با چشم باز عاشق شوم، حالا که آمد دیگری من میروم،من میروم...

هنگامه سپیده دم خروسه سحری

  دانی که چرا همی کند نوحه گری؟

یعنی که نموده اند در آیینه ی صبح

   کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری