همیشه دیدن گلی برام یه رویا بود.......یه رویای شیرین و دست نیافتنی....... تا اینکه پارسال یه روز توی دانشگاه شیراز یه اعلامیه رو دیدم و چشمام 4 تا شد و دست و پام سرد شد :« پخش فیلم میم مثل مادر همراه با نقد و بررسی با حضور گلشیفته فراهانی و رسول ملاقلی پور»... عجب لحظه ای بود، یادش به خیر .... با دیدن این اعلامیه فوری رفتم تا بلیطشو بگیرم اما از این بخت بد ما تمام بلیطها به خاطر استقبال زیاد در 2 ساعت به فروش رفته بود، هیچ کس حتی حاضر نبود بلیطشو چند برابر قیمت بفروشه!!... لعنت گفتم به این شانسو برگشتم.... روز موعود رسید ، هر چی با خودم کلنجار رفتم نتونستم هضم کنم که با گلی5 دقیقه فاصله داشته باشم و نتونم ببینمش، یاد یه جمله ی قشنگ افتادم که میگفت:« هر رفتنی برای رسیدن نیست اما برای رسیدن راهی جز رفتن نیست»...... با دلی پر از امید و انگیزه ،هندی کم رو برداشتم و به راه افتادم ، هر کی میدیدم میگفت دیوونه ای ، و منم میگفتم شب که برگشتم فیلممو نشونتون میدم.......... اون روز اُس کریم امیدمُ نا امید نکردو لطف بزرگی به من کرد و خودم هم نفهمیدم چه جوری رفتم تو سالن و 2 ردیف پشت گلی نشستم......... تصور اون موقعیت برام سخت بود ، پخش فیلم میم مثل مادر با بازی حماسه ای گلی ، چشمان اشک الود تماشاچیان و وجود گرم گلی و ملاقلی پور در سالن......... بعد از اون ،صحبتهای شیرین و جالب گلی و مرحوم ملاقلی پور و شوخی ها و خنده هاشون غوغایی در سالن به راه انداخته بود که بیان اونها در این پست نمی گنجه........گلی همون اول با این حرف سالن رو ترکوند :«...هروقت دانشگاه شیراز منو دعوت کنه با کله میام...»  ( صحبتهای جالب من با گلی رو میتونین در 8 پست پایین تر ببینید)
پیام اصلی : «با انگیزه و امید میتوان محال را ممکن کرد»